En wanneer ik dan denk
dat ik de code van jouw mysterieuze substantie gekraakt heb,
zou je mij weer verbazen met een nonchalante ommezwaai
die mij net zo gelukzalig als gedesillusioneerd achterlaat.

Het liefst
zou ik jouw eindeloze complexiteit
vermengen met de mijne
tot ik er niets meer van begrijp
maar alles des te meer vat.

en als iemand dan terug zou zeggen
of desnoods alleen maar terug zou denken
op een ochtend:
‘Ja.’

Toon Tellegen
uit: Over liefde en niets anders

 verbaasd over hoe één trede een volledige trap kan zijn

 daal ik af in de kelder van mijn diepste geheimen.

 Peinzend over het verleden

 en racend door de toekomst

 wordt mijn bewustzijn volledig opgeslorpt door het heden.

De teletijdmachine op zijn kop.

“Wat als?” wordt luidop gedacht.

 Geen antwoord…

Woorden schieten te kort

of net te lang

 want trachtend de afkeurende blikken niet te zien

 en in gedachten worstelend

met woorden, of slechts letters,

 vinden enkel twee gloeiende tranen een uitweg.

 Gedragen, gevangen, gedomineerd door allesoverheersende waarden

stel ik mij vragen over wat komen gaat.

 Maar ik denk dus ik ben,

 denk ik…

Of is het louter denken op zich geen voldoende voorwaarde?

 In stukken, verspreid over de badkamervloer

 krijgt de kapotte spiegel het verwijt gebroken te zijn.

Maar turend in de scherven

lachen twee paar ogen elkaar bemoedigend toe.

Een knipoog.

 Aarzelend, stap voor stap

 begeven voorzichtige voetjes zich op de dubieuze koord

 die “waarheid” schijnt te heten.

 En langzaam maar zeker

 vertaal ik mijn verhaal

 voor de dove, de blinde en de onwillige zielen.

 Een zucht.

 Ik adem een wolk van vertrouwen in en uit

 want desalniettemin haalde de zwaartekracht mij niet onderuit.

En ik besef nu meer dan ooit:

 ik denk dus ik ben,

 zonder meer.