Heart, I told you before and twice, and three times, don’t knock at that door.
No one will answer.
clinging
het liefst
Het liefst
zou ik jouw heerlijke complexiteit
volledig in mijn getroubleerde wezen opnemen.
Ik zou ze open plooien, bestuderen, opmeten en ontleden
tot in de kleinste, meest onzichtbare nietigheid.
En wanneer ik dan denk
dat ik de code van jouw mysterieuze substantie gekraakt heb,
zou je mij weer verbazen met een nonchalante ommezwaai
die mij net zo gelukzalig als gedesillusioneerd achterlaat.
Het liefst
zou ik jouw eindeloze complexiteit
vermengen met de mijne
tot ik er niets meer van begrijp
maar alles des te meer vat.
Omdat ik het zelf niet beter kan verwoorden
‘Kom terug.’
Als ik die woorden eens zó zacht kon zeggen
dat niemand ze kon horen, dat niemand zelfs kon denken
dat ik ze dacht…
en als iemand dan terug zou zeggen
of desnoods alleen maar terug zou denken
op een ochtend:
‘Ja.’
Toon Tellegen
uit: Over liefde en niets anders
Old one
Verdwaasd, verdwaald,
verbaasd over hoe één trede een volledige trap kan zijn
daal ik af in de kelder van mijn diepste geheimen.
Peinzend over het verleden
en racend door de toekomst
wordt mijn bewustzijn volledig opgeslorpt door het heden.
De teletijdmachine op zijn kop.
“Wat als?” wordt luidop gedacht.
Geen antwoord…
Woorden schieten te kort
of net te lang
want trachtend de afkeurende blikken niet te zien
en in gedachten worstelend
met woorden, of slechts letters,
vinden enkel twee gloeiende tranen een uitweg.
Gedragen, gevangen, gedomineerd door allesoverheersende waarden
stel ik mij vragen over wat komen gaat.
Maar ik denk dus ik ben,
denk ik…
Of is het louter denken op zich geen voldoende voorwaarde?
In stukken, verspreid over de badkamervloer
krijgt de kapotte spiegel het verwijt gebroken te zijn.
Maar turend in de scherven
lachen twee paar ogen elkaar bemoedigend toe.
Een knipoog.
Aarzelend, stap voor stap
begeven voorzichtige voetjes zich op de dubieuze koord
die “waarheid” schijnt te heten.
En langzaam maar zeker
vertaal ik mijn verhaal
voor de dove, de blinde en de onwillige zielen.
Een zucht.
Ik adem een wolk van vertrouwen in en uit
want desalniettemin haalde de zwaartekracht mij niet onderuit.
En ik besef nu meer dan ooit:
ik denk dus ik ben,
zonder meer.
Hello world!
Welcome to WordPress.com. This is your first post. Edit or delete it and start blogging!
